Eri somuleiðis samd við Vagn og Jón um, at tað vil altíð í fyrsta umfarið verða nevndin í felagnum, sum pílurin verður verður vendur ímóti. Tað skulu vit sjálvandi taka til okkum. Men eg vil eisini siga, at um vit hyggja at fótbóltsfeløgunum, so eru tað fjeppara feløg sum gera hettar arbeiði, so sum “hvítu tigarnir” hjá B36 og “reyðu løvirnar” hjá HB. Skal so siga, at til kvinnudystir í fótbólti er áskoðarfjøldin ikki nakað at rópa hurrá fyri.
Kanska áhugavert at seta spurningin: er tað nakað við kvinnuítrótti kontra mannfólkaítrótti og áskoðarfjøld?

Neistin hevur nógvar trúgvar og góðar áskoðarar og eru vit sera taksom fyri tað. Neistin er eitt stórt felag og hevur sostatt eisini nógvar áskoðarar sum sita heima, ístaðin fyri at fara ein túr niðan í høllina.
Her er heilt vist eitt arbeiði, sum kann gerast fyri at fáa hesi niðan í høllina – spurningurin er bara hvussu?
Vit eiga nógvan góðan ungdóm, sum fingið nógv buturúr við at koma niðan í høllina og hyggja at sínum møguligu fyrimyndum. Men hesin ungdómur kemur kanska ikki um mamma ella babba eru við!

Tey góðu úrsliti koma ikki av sær sjálvum – ein góð áskoðarafjøld skal eisini til!

Seinastu 10 árini hevur liðið ikki verið á hædd við tey bestu (Mín meining, tit kunnu sjálvandi verða ósamd) tó at liðið hevur verið væl við fleiri ár. Felag tykkara er stórt og gott. Vit onnur hava øll brúk fyri at tit klára tykkum væl. Vit ynskja at tit liggja í oddinum. Hetta skapar áhuga fyri hondbólti okkum øllum til gagns.

Tit noyðast fyrst at gera tykkum eina rætta meting av egnari styrki og síðan arbeiða víðari. At skifta venjara og leikarar hvørt ár ger, at øll tann nógva orkan sum leikarar og tit øll leggja í á hvørjum ári kemur ikki til sín rætt. Tað ber heldur ikki til at tosa, sum um tit eru eins góð og tey bestu. Tað skulu tit vísa á vøllinum.

Hetta verður vónandi tikið væl upp. Hetta er sagt í bestu meining og eg ynski tykkum alt tað besta og vóni at tit klára tykkum væl í ár (men tit fáa einki “forerandi”) og næsta ár verður tað uppaftur betri.

Tá koma áskoðararnir í stórum tali. Minnist til finalunar í Klaksvík. Tá vóru sera nógvir Neista-áskoðarar.

Og annars hevur Vagnur stórt rós uppiborið fyri nógvar góðar greinar á heimasíðuni

Hetta er ein góður spurningur. Í síðsta enda er tað væl áhugin, sum fær áskoðarar at koma í høllirnar at hyggja. Áhugin kann so byggja á ymisk ting: ynski um spenning, at síggja góðan hondbólt, at uppliva drama, at síggja leikarar gera sítt besta og ikki skulu vit gloyma, at fólk dáma at síggja sítt lið vinna, tí so kenna tey seg eisini sum vinnarar. Hetta seinasta hava vit ofta sæð, t.d. tá ið kvinnurnar gjørdust steypavinnarar í 2006. Og tá ið mansliðið tók seg fram í oddin fyri einum tveimum árum síðani komu beinanvegin fleiri áskoðarar. So mín niðurstøða er rímiliga greið, at um leikararnir ikki soleiðis javnan sýna sítt virði á vøllinum, er torført at fáa áskoðarar at koma. Annars rokni eg ikki við, at leikararnir soleiðis ganga og eru hugstoyttir orsakað av áskoðarum, teir hava helst nóg mikið við at hugsavna seg um dystin. Í øllum førum trúgvi eg ikki at leikarar eru áhugaðir í at skula “noyða” fólk í høllina grundað á “samkenslu”.

Hinvegin kann man siga, at felagið altíð kann gera arbeiðið betri at samansjóða limirnar, at nøra um felagskensluna, samhaldsfesti og felags identitetin so at hildð verður saman hóast mótgongd. Og eg giti, at tað er tað, sum Vagnur meinar við.

Spurningurin er so, hvør skal gera hetta? Í fyrsta umfari verður væl altíð víst til nevndina, tað er jú hon, sum stendur á odda fyri felagnum. Men tað kundi eins væl verið fjepparar, stuðlar ella onnur, sum tóku stig til at gera eitt hvørt. Tað er óneyðugt at siga, at tá ið man er í nevnd, hevur man nógv at gera fyri at fáa tingini at hanga saman. Og tí vil eitt og hvørt konstruktivt initiativ frá øðrum uttan iva verða væl móttikið.

Við hondbóltskvøðu

Jón